woensdag 20 januari 2016

Geen mening.




Het is bijna vanzelfsprekend dat we verwachten dat een ieder een mening heeft over een toestand in de wereld, een politiek standpunt of waarde omtrent een persoon of ding. Soms moeten we kiezen uit dualiteiten waarvan onze ratio de ene keuze influistert en ons gevoel meer neigt naar een ander standpunt. Vaak is een keuze niet zo evident en zal de tijd moeten uitwijzen of een standpunt wel voldoende punten scoort om achteraf tevreden te kunnen zijn omtrent haar uitkomst. Nee het is niet zo makkelijk om een standpunt in te nemen dat de factor tijd kan weerstaan. Te snel een standpunt innemen levert ook het gevaar op dat je niet snel van mening zult veranderen, als er nieuwe feiten worden geopenbaard. Je conformeert je aan het vooringenomen standpunt en zet je dan af tegen de andersdenkenden. Maar waarom moeten we zo snel een keuze maken of meteen zo’n vast standpunt innemen? We doen dit om binnen een discussie een eigen tintje aan het probleem te kunnen geven en verhinderen hiermede ook het objectief luisteren naar de mening van een ander. Ja, nee, of geen mening geeft ons vaak het gevoel dat we een mening moeten hebben en pas bij een gekozen mening kunnen getuigen van betrokkenheid of van een vorm van imaginaire intelligentie. Indien we minder snel een mening formuleren zou dat de verdraagzaamheid alleen maar ten goede komen. En verdraagzaamheid is de basis voor vrede. Misschien moeten we bewust geen standpunt innemen en aangeven dat we nog geen vast omlijnde mening hebben en dat het centraal planbureau in ons hoofd nog bezig is om alles door te rekenen. Bestaat nu niet de mogelijkheid dat gebeurtenissen waarvoor snel een oplossing nodig is, onnodig worden vertraagd? Moeten we dan naar noodoplossingen zoeken? In de politiek wordt te snel een standpunt ingenomen door partij A en tegelijkertijd een tegengesteld standpunt door partij B. Daarna worden door beide partijen argumenten verzameld, waarom het ingenomen standpunt het beste is. Als een partij of bewindvoerder nog geen standpunt heeft ingenomen wordt dat als slap of ondeskundig door de media afgedaan.

Hoe is het nu om geen mening te hebben? Is het leeg of voel je dat als een gemis, ben je nu een buitenstaander of misschien wel een outcast? Wordt jouw niet- mening gezien als een tegengestelde mening? Nee, geen mening hebben voelt regelmatig als een verrijking van de geest en een goede manier om afstand te kunnen doen van het simplificeren van problemen. Geen mening hebben is het speelveld van hartstocht, van liefde, van begrip en inlevingsvermogen.Geen mening hebben is het vermijden van een negatief oordeel, de brug naar vrede, het accepteren van het anders zijn.
Het is moeilijk om geen mening over deze beschouwing te hebben. Maar als dit je lukt, dan is het van belang te begrijpen dat een oordeel wat hieruit voortvloeit beter is dan welke mening dan ook. Het oordeel wordt dan niet geveld, omdat de gebeurtenis zich niet heeft voltrokken.
Natuurlijk bestaan er ook belangrijke meningen, die ik zeker niet opzij zou willen zetten. Meningen omtrent liefde, verdraagzaamheid, gelijkheid en hulpverlenen en dergelijke. Deze meningen en hun oordelen moeten worden gekoesterd met ons hart van mens-zijn. We moeten ons bewust zijn van het feit dat een mening een oordeel kan betekenen, dat de liefde voor onze medemens ondermijnt en onszelf in de spiegel van het leven niet gelukkig maakt. Ons denken moet op sommige momenten worden afgeremd, door ons gevoel voor te laten gaan. Om te denken in mogelijkheden en niet in definitieve keuzes.
Ik ben jij en jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.


J.J.v.Verre.

woensdag 26 augustus 2015

Doodgewoon.



Doodgewoon, M.F.Westenburg, acryl op papier,juni 2006.


"Het is bijna paradoxaal.Je moet eerst in het leven streven om het echt leuk te vinden.En als je op tijd te horen krijgt dat je doodgaat, dan moet je eigenlijk tegelijkertijd gaan oefenen in het afstand doen."
-René Gude-

Doodgewoon is hier geen naam voor een uitvaartcentrum, geen handleiding voor zelfdoding en zeker geen minachting voor het stervensproces. Doodgewoon is een overdenking wat een mens moet doormaken als hij weet te gaan sterven .De aanleiding voor deze beschouwing is het bijzondere tv optreden geweest van René Gude in het programma: “ De Wereld Draait Door”, aan tafel bij Matthijs van Nieuwkerk .Gude was Filosoof en Denker des Vaderlands en oud-hoofdredacteur van Filosofie Magazine. Gude kreeg in 2011 van zijn oncoloog te horen dat hij nog maar een kleine kans had om na twee, drie jaar nog te leven. In 2014 komt het levenseinde steeds dichterbij. Troost wordt gezocht in de filosofie. Hij heeft afgeleerd zichzelf ‘verkeerde verstandelijke voorstellingen voor te toveren’. Filosofie zorgt ervoor ‘dat je met je verstand de goede dingen doet’. Dus houdt Gude met de filosofie zijn ‘verstand in de touwen’. Overigens ziet hij nog een rol voor de religie weggelegd: “Het organiseren van vreugde en verdriet zijn traditioneel kerkelijke aangelegenheden”. De vieringen die de kerk ons heeft gegeven zijn uniek.We hebben nieuwe rituelen nodig, een hedendaagse invulling van oude gebeurtenissen.”Een nieuwe inhoud aan een oude vorm.”
'Kanker gaat met veel onzekerheid gepaard. Vaak weet je een hele tijd niet hoe ziek je bent en wat je perspectieven zijn. Het beste wat je kunt doen is zo veel mogelijk feiten verzamelen, die serieus nemen, maar er geen andere dingen bij halen.'
'Als je onverschillig bent, dan heb je je even losgemaakt van alles wat er om je heen is. Door je los te maken creëer je een begin voor het bereiken van een eigen beslissing, een eigen oordeel en een eigen vrijheid. 'Iedereen weet het, maar samen weten we het niet. Je moet durven twijfelen, omdat in de meeste gevallen namelijk weinig of niets met zekerheid kan worden gezegd.”
'Cruciaal is dat je jezelf overhaalt om van de wereld te houden. Als je de schoonheid ziet van de breekbare menselijke soort, van bouwkunst, sport, staatsrecht, gastronomie en al die andere manieren die we verzonnen hebben om ons biologische repertoire te verfijnen, dan pas kun je je eigen bijdrage, hoe klein ook, naar waarde schatten. En dan is het een grote troost dat alles doorgaat als jij er niet meer bent.'

De bovengenoemde tekst van Gude heeft indruk op mij gemaakt en was de bron om meer over zijn denkbeelden te lezen. Hij heeft mij geleerd dat zijn filosofische overwegingen van het gaan sterven in een eenvoud van de veelvoud kan worden ontbonden. Sterven zelf is eigenlijk een proces dat vooral de naaststaanden zullen beleven en eigenlijk aan de stervende zelf voorbijgaat. Het lot van de mens is in feite heel eenvoudig. We worden geboren en gaan sterven en in die tussentijd speelt ons leven zich af en lijkt ons dat eindeloos. De begrenzing van dat gevoel van eindeloosheid wordt pas merkbaar als we weten dat we binnenkort gaan sterven. Ons ego kan zich eigenlijk niet conformeren aan het feit dat de wereld door gaat zonder ons. Het leven is eindeloos in ons collectieve samenzijn maar gelimiteerd in ons als individu. De angst voor de dood is eigenlijk de angst voor onze nulliteit, het weten dat er eigenlijk niets van ons overblijft. Dat geeft ons dan weer het gevoel dat er wel iets van ons moet overblijven en voert ons naar de pen om ons gedachtengoed te bewaren, het penseel, de klei of fotocamera om onze creatieve scheppingen te doen voortleven. Maar als het sterven nabij komt weten we dat zo’n gevoel van overleven slecht een onderdeel is van een schijn werkelijkheid. De werkelijkheid van ons einde ontneemt ons het houvast van het leven en brengt ons in de greep van een religieus mysterie, een ultieme berusting of een gedachte dat we meer zijn dan ons lichaam en ons denken en als energetische partikeltjes zullen voortleven als geïntegreerd bewustzijn. De dood is dan een superpositie van het aardse leven in een andere dimensie. We verliezen dan de autonomie van ons denken, maar worden ons bewust van de veelheid van zijn. Dat zijn kunnen we in onze tussentijd verkennen en met de spirituele filosofie verbinden. Want in deze filosofie kunnen we een nieuwe werkelijkheid creëren en oude ideeën beter begrijpen. In het meer dimensionale denkpatroon is alles dat bedacht kan worden een nieuwe werkelijkheid. Ook het leven zonder denken en misschien wel het denken zonder leven. Doodgewoon is niet zo gewoon maar bijzonder.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

Literatuur:

-Sterven is doodeenvoudig.Iedereen kan het. Wim Brands in gesprek met René Gude.ISBN:978-94-91693-49-6.
-Stand-up filosoof, Wilma de Rek, ISBN:978-94-91693-01-4.
-Dood gaan, Spirituele filosofie, 4 mei 2009.


zondag 21 juni 2015

Stephen Hawking



Ik zie de hersenen als een computer die stopt met werken als de onderdelen het niet meer doen. Er is geen hemel of leven na de dood voor kapotte computers; dat is een sprookje voor mensen die bang zijn in het donker. We moeten de hoogste waarde van onze daden zoeken.
-Stephen Hawking-



Tijdens een recente vliegreis met de KLM naar Buenos Aires zag ik in het toestel de film:" The Theory of Everything". Een indrukwekkend verhaal over het leven van de bekende natuur- en sterrenkundige Stephen Hawking. De film is gebaseerd op de levensherinneringen van Jane Hawking gebundeld in:" Travelling to Infinity: My life with Stephen", waarin zij verhaalt over haar huwelijk met de beroemd geworden wetenschapper.
Stephen Hawking, geboren op 8 januari 1942, studeert in de jaren '60 natuurkunde aan de Universiteit van Oxford. In 1962 ging hij bij de faculteit voor toegepaste wiskunde in Cambridge werken, waar hij promotie onderzoek doet en verliefd wordt op Jane Wilde, een studente literatuur, hoewel hij atheïst is en zij christen. Maar de wereld van de intelligente Stephen stort in wanneer hij te horen krijgt dat hij aan ALS(Amyotrofische Laterale Sclerose) lijdt en nog slechts twee jaar te leven heeft. Dit weerhoudt Jane er niet van met hem te trouwen, en samen gaan ze de strijd aan met de ongeneeslijke ziekte. Ze krijgen drie kinderen. Stephen behaalt zijn doctoraat, en hoewel hij na verloop van tijd niet alleen zijn vermogen om te bewegen maar ook zijn stem verliest, slaagt hij er met de hulp van Jane en een spraakcomputer toch in om zijn baanbrekend werk voort te zetten. Jane gaat op aanraden van haar moeder om er eens uit te zijn op het zangkoor van de kerk. Ze raakt bevriend met de dirigent Jonathan, een weduwnaar, die huisvriend van het gezin wordt. Mensen vragen zich bij het derde kind af of het van Stephen of van Jonathan is; dat laatste ontkennen Jane en Jonathan verontwaardigd, hoewel ze wel verliefd op elkaar zijn. Voor Jonathan is een en ander reden te breken met het gezin.Stephen en zijn verzorgster Elaine worden verliefd op elkaar, en Stephen en Jane scheiden. Jane en Jonathan trouwen. (uit: Wikipedia: The Theory of Everything).

De reden dat ik aan deze mysterieuze man een beschouwing wijdt is het volgende: Zijn populair wetenschappelijke boeken las ik met een voldaan gevoel, omdat ik dacht te begrijpen wat deze professor in eenvoudige taal vertelde. Zoals:”A Brief History of Time”, in het Nederlands vertaald met de titel:”Het heelal, verleden en toekomst van ruimte & tijd”. Geinspireerd door dat lezen wilde ik meer van zijn ideeën weten en begon ook boeken te lezen, die duidelijk boven mijn pet gingen. Zoals het boek:”The Nature of Space and Time”, waarbij ik natuurlijk de vertaling las:”De aard van ruimte en tijd”, een serie lezingen die Hawking en Roger Penrose in 1995 gehouden hebben aan het Newton Instituut te Cambridge.Ik ben toen blijven steken bij de definitie van singulariteit: Een ruimte-tijd is singulier als hij tijdachtig of lichtgeodetisch onvolledig is maar niet ingebed kan worden in een grotere ruimte-tijd. Het begin en einde van het elementaire in een ruimte die begrenst wordt door onbegrensde mogelijkheden.Hier komen de quantumdeeltjes samen met de spiritualiteit, nee hier zijn de elementaire deeltje of golven de bouwstenen van ons bewustzijn. Een andere reden omtrent deze beschouwing is dat ik Stephan Hawking tweemaal heb mogen ontmoeten tijdens een congres in Cambridge.Eind jaren tachtig en begin jaren negentig werd er een jaarlijks congres gehouden voor internisten en cardiologen, waarbij we konden slapen op studentenkamers in het King’s College. Het beroemde college met zijn rijke geschiedenis en zijn prachtige King’s College Chapel, een prachtig gotisch bouwwerk. Beide keren dat ik hem zag, was tijdens mijn bezoek aan de Cambridge University Press Bookshop. Hij stond met zijn geavanceerde rolstoel en begeleidster te wachten voor de lift, toen ik hem de eerste maal zag. Ik liep naar hem toe en verontschuldigde mij dat ik zo brutaal was om hem aan te spreken. Ik zei hem dat het voor mij een voorrecht was om zo’n uitzonderlijke geest te ontmoeten en vertelde hem dat ik juist zijn boek: “A Brief History of Time” had gekocht. Ik vertelde hem dat ik een cardioloog was en uit Holland kwam, toen zei hij met een robotachtige stem:” Oh a docter”. Twee jaar later zag ik hem opnieuw bij dezelfde boekwinkel in Cambridge. Ik dorst hem niet opnieuw aan te spreken.Zijn rolstoel met laptop was vervangen door een geïntegreerde spraakcomputer, die regelmatig werd aangepast en in zijn rolstoel was ingebouwd, zoals ik in zijn biografie heb gelezen. In 2014 werd door Intel een nieuw systeem gepresenteerd, waardoor Hawking nog sneller en gemakkelijker kan communiceren. De nieuwe software kan woorden voorspellen, waarbij Hawking via een wangsensor zijn computer kan aansturen. De chipfabrikant deelde mede dat dit systeen ook kan functioneren met een aangepaste sensor als patiënten alleen nog met hun ogen kunnen knipperen. Het uiteindelijke doel van elektronica fabrikanten is de directe informatie overdracht via ons denken en die met een sensor de computer in een bionische relatie aanstuurt.
Ik vraag me dikwijls af hoe het moet zijn om als mens afhankelijk van anderen te moeten leven en via een oogbeweging gestuurde computer met de buitenwereld te kunnen communiceren. Je bent dan bijna puur bewustzijn en als het technisch mogelijk wordt om het denken te kunnen materialiseren in geluidsgolven of in andere vertaalbare componenten, dan zal ons onderwijssysteem zich moeten vernieuwen en zullen ingewikkelde problemen door hersenfunctiefusie kunnen worden opgelost.
Ik bewonder de levenskracht van Stephen Hawking en weet bijna zeker dat bij de meerderheid van patienten met ALS, die in een ziekenhuis worden opgenomen met longontsteking en aan de beademing kwamen, de stekker eruit zou worden getrokken, indien een chronische beademing noodzakelijk zou zijn.
Ik ben beslist niet bang in het donker, maar als ik over de kosmos nadenk en probeer te begrijpen wat het betekent dat er een onnoembare veelheid aan universa bestaan die het multiversum herbergt. Dan voel je onze menselijke nietigheid in de grootsheid van het heelal dat uit het niets is ontstaan. Ook de beangstigde droomgedachte van een zwart gat dat alles verslindt maakt dit gevoel van die nulliteit alleen maar sterker.
De boekwinkel en bibliotheek waren voor de komst van het internet de bron van informatie en het dagelijks surfen langs nieuwe paden maakt de snelheid van weten en hoe aan weten te komen een stuk gemakkelijker. De boekwinkel in Cambridge zal ik nooit vergeten, het blijft een bijzondere gedachte.
Mijn gedachten in mijn hoofd zijn gelukkig nog afgeschermd voor de buitenwereld. Ik koester ze als een vorm van ego vrijheid. Af en toe laat ik er een naar buiten los en mag dan gaan spelen met andere losgelaten gedachten.Ik zeg spelen en niet vechten. Wijsheid en macht strijden om dominantie, terwijl eenvoud en loslaten de weg naar bewust-zijn ontsluit.
Ik ben jij en jij bent mij en wij zijn een deel van allebei.

J.J.v.Verre.

Literatuur:

-Brief History of Time, Stephen Hawking, 1988,ISBN 978-0-553-10953-5.
-De aard van ruimte en tijd, Stephen Hawking& Roger Penrose,1997,ISBN 90-5333-424-6.
-The Theory of Everything,Wikipedia
-Nieuwe computer laat Stephen Hawking sneller communiceren. NU.nl/ Jeroen Kraan,2-12-2014.
-Hawking: Leven na de dood is voor mensen die bang zijn. Stephanie Engel, Trouw, de verdieping,16-5-2011.

dinsdag 18 maart 2014

Gaia, de levende planeet.





Onze aarde is een levende planeet en niet slechts het decor van onze menselijke poppenkast. Het is als bijzondere entiteit onze moeder, onze onvervangbare schoot die het leven koestert in al zijn gedaanten. Het is niet onze vijand welke we moeten overwinnen en niet onze tuin die we ongestraft kunnen plunderen en vergiftigen. Toch hebben wij te weinig begrip waarschijnlijk door egoïsme en onwetendheid. De roepende geluiden dat we onze aarde moeten redden en ons bewust moeten zijn van een wankel evenwicht wat in de toekomst het leven ernstig kan verstoren en de ondergang kan bewerkstelligen. Maar het is niet de aarde die wordt bedreigd, maar het zijn wij, mensen die het risico lopen te worden uitgeroeid. Uiteindelijk zal de aarde wel overleven en zich met nieuwe levens verbinden. Hoe is het leven met onze moeder verstrengeld geraakt tot één entiteit?

In hun artikel: “Life before earth” beschrijven Alexei Sharov en Richard Gordon dat het leven zo’n 9,7 miljard jaar oud is en de aarde maar 4,5 miljard jaar. Hun studie is gebaseerd op de snelheid waarmee het leven op aarde complexer werd. Uit hun onderzoek blijkt dat de complexiteit van genen exponentieel toeneemt en ongeveer elke 376 miljoen jaar verdubbelde. Hun conclusie was dat het leven niet op aarde kon zijn ontstaan als we de genetische complexiteit extrapoleren naar het verleden. Werd onze planeet bewust ingezaaid vanuit een andere intelligentsia of passeerde er een komeet die micro-organismen bevatte? Deze vraag is interessant maar niet opportuun in de essentie van deze beschouwing.

De aarde als entiteit is een zelf regulerend systeem dat zich kan aanpassen aan veranderende omstandigheden.Een evoluerend wezen, nauw gerelateerd aan de ontwikkeling van zijn begroeiingen en met zijn bewoners waaronder de mensheid. Vanuit de ruimte gezien is onze planeet een organisch bouwwerk, verweven met meerdimensionaal bewustzijn. De aarde is meer dan zijn planeet zijn alleen, ze is verbonden met het universum. Vanuit de ruimte is onze aarde een kwetsbaar bolletje in een kosmisch kunstwerk. Vanuit het menselijk beleven op aarde is onze planeet een machtige en onvoorspelbare entiteit. Zij regeert het bestaan met stormen, overstromingen, droogte, aardbevingen en verschuivingen, uitbarstingen van vuur, ijzige koude en verzengende hitte. Maar ook met schoonheid, liefde en vruchtbaarheid, zuurstof en met een dampkring die ons beschermt tegen uitdroging en ruimtelijke straling. Wij zijn het leven in zijn veelzijdigheid met de cyclische gebeurtenissen van leven en dood, van bloei en verdorring, van liefde en eenzaamheid, van strijd en berusting.

Ik koester mijn aarde in verbondenheid met al het leven. Ik geniet van de momenten dat mijn blote handen het vruchtbare zand beroeren. Ik weet dat mijn elementaire deeltjes op een moment zich weer gaan versmelten met de grote massa. Gaia ademt in en uit, geeft en neemt en sluit mijn ogen voor de onrechtvaardigheid in haar poppenkast. De woelige wereld wentelt voort en zon en maan beschijnen haar naakte lichaam. De groene planeet verrijkt haar bewustzijn in de ruimtetijd van het zijn. Wij mensen zullen straks afscheid moeten nemen en de moederschoot verlaten om terug te keren naar onze oorsprong.
Ik ben jij en jij bent mij en wij zijn een deel van allebei.


J.J.v.Verre.

vrijdag 28 februari 2014

De vrije wil of bestemming.




We blijven filosoferen omtrent het concept van een vrije wil. De persoonlijkheid van ons ego tast voortdurend naar bewustwording van de relaties tussen ons denken, ons voelen en de indrukken die ontstaan uit onze zintuiglijke waarnemingen. De sterke wisselingen dienen ons creatieve vermogen, waarbij we de indruk kunnen krijgen dat we zelf kunnen bepalen welke creatie we uiteindelijk kiezen. We kunnen creatief zijn en ons voeden met creatieve gedachten, waarbij we de indruk krijgen dat we zelf de bedenker zijn en niet de ontvanger van deze gedachten energie. Binnen het kosmische principe van de ruimte-tijd, waarin alles gelijktijdig bestaat,kan men stellen dat een vrije wil een illusie is. We zijn als mensen geprogrammeerde robotten die alleen onze bestemming kunnen volgen. Hoe kunnen we toch argumenten aandragen die het concept van zo’n vrije wil rechtvaardigen? Hoe kunnen we de eeuwenoude discussie omtrent een vrije wil nieuw leven inblazen? Misschien moeten we ons beperken tot de vraag: op welk niveau zou een vrije wil mogelijk zijn? En kan die vrije wil op dat niveau invloed uitoefenen op onze lotsbestemming? Misschien is de keuze wel echt vrij met welk been we uit bed stappen ’s ochtends, maar zijn de gevolgen van zo’n daad bepalend voor onze uiteindelijke bestemming? Kan deze keuze van een vrije wil direct invloed uitoefenen op de lotsbestemming na een uur, na een dag of na een langere periode. Stel dat we aan de linker kant van een lits-jumeaux liggen en hebben de vrije wil om met ons rechter been uit bed te stappen. De dag begint dan met een geplande rotatie beweging welke bij stramme spieren tot ongelukjes kan leiden. Stel dat alles goed gaat en de dag volgens een normaal concept verloopt, heeft deze uiting van een vrije wils keuze invloed op het uiteindelijke lot na een dag? Waarschijnlijk niet. Maar na enkele dagen zou het invloed kunnen uitoefenen op een keuze die we maken, doordat bij het opstaan met ons rechter been uit bed, een ander deel van de slaapkamer aanschouwden en nu na een langere periode deze waarneming de keuze kan beïnvloeden. Dat betekent dat latere keuzes afhankelijk blijven van eerdere keuzes en als de vrije wil bij de eerste keuze een rol speelt, zal deze bij volgende keuzes intuïtief plaats vinden en de illusie wekken dat deze uit vrije wil plaats vindt. Deze intuïtieve gedachte is de voeding van de robot mens in het kosmische plan en volgt deze zijn of haar bestemming.

Indien het anders uit bed stappen dramatischer verloopt en we door de onervaren rotatie beweging omvallen en met ons hoofd tegen de verwarming aan smakken. Is er dan ook nog sprake van een in opzet vrije keuze? Of is deze keuze toch intuïtief bepaald en kunnen we hoe dan ook ons noodlot niet ontlopen. Misschien dat een vrije keuze op een onbetekenend niveau een rol kan spelen, maar deze keuze zal altijd intuïtief worden gecorrigeerd. We zijn als mensen met elkaar verbonden en ons leven ligt opgesloten in een kosmisch plan.
Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.

Literatuur:

-Het 8e Chakra,Jude Currivan, 2006, Uitgeverij Ankh-Hermes, Deventer.
-Intuïtie, Spirituele filosofie,1 mei 2011.
-De vrije wil, Spirituele filosofie, 26 september 2007.

maandag 16 december 2013

Vergeven.


-Vergeven is het loslaten van alle hoop op een beter verleden.
Gerald G. Jampolsky.


In de boeddhistische filosofie is vergeven een belangrijk item dat ons verward als we ons bezinnen op onze eigen vergevingsgezindheid. Vergeven is eigenlijk een goddelijke daad, het betekent genade schenken, een kwade daad niet blijven toerekenen aan de dader. Niet de dader in de schijnwerper van schuld plaatsen, maar de daad ontbinden in factoren die herkenbaar zijn als eigenschappen van onze menselijke zwakte.
In ons falen als ideale mensen herkennen wij allen deze kwetsbare momenten, die we zouden willen verstoppen in de duistere spelonken van ons bestaan. Deze kwaadaardige eigenschappen die ons dagelijks verstrikken in de dualistische opvattingen omtrent goed en kwaad. Het goede kan kwaadaardig zijn en het kwade kan een manier zijn om het goede te beschermen tegen het nog grotere kwaad. Vergeven is het verbinden met de ander om het verdriet te delen en om kracht te putten uit het ego loze denken dat de beklemming van de emotie laat sublimeren in liefdesenergie.

Heeft iemand je iets misdaan dan genereert het ego deze emotie als een gedachte van woede dat als een priemende slang het brein binnendringt. Vergeven lost deze negatieve energie op, waardoor de boosheid kan verdwijnen en het denken niet wordt verzuurd door de steeds terug kerende gedachte van waarom. Waarom is het gebeurd en waarom ben ik het slachtoffer? Vergeven is niet zomaar een gevoel van vredelievendheid, maar een bewuste keuze om een gebeurtenis los te laten , die door emoties wordt overheerst en waarmee het denken is vervlochten. Het lijkt op onkruid dat de levende plant verstikt en groei en bloei verhoedt. Vergeven kan de gebeurtenis niet uitgommen , maar kan de toekomst wel gemakkelijker maken om de emoties uit het verleden te begraven.

Niet iedereen die wil vergeven kan dat ook. Maar als je blijft vasthouden aan de pijn en die pijn gaat cultiveren wordt het steeds moeilijker om los te laten. Los laten kan moeilijk zijn, maar een ieder die dit wil leren kan dat als hij begrijpt dat het vergeven niet gaat om de daad of de dader maar om de bevrijding van jezelf. Het vergeven is de kracht die de liefde schenkt om het verdere leven te beleven in al zijn grootsheid, zijn schoonheid. Vergeven is de mogelijkheid om ’s ochtends op te staan en een nieuwe dag als een nieuwe mens te ervaren. Vergeven is het verbinden met de universele liefde en weten dat we niet alleen zijn. Vergeven is de kracht om nieuwe mogelijkheden te onderzoeken die waren versluierd door een duister verleden. Vergeven is de noodzakelijke toekomst voor ons allen in verbondenheid.
Ik ben jij,jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.

J.J.v.Verre.


Literatuur:

-De kracht van liefde en vergeving, Gerald G.Jampolsky, Uitgeverij Ankh-Hermes, Deventer,2000,ISBN:9789020276893.
-Vergeven:de macht over je leven terug pakken,Ria Kerstens, www.tekstnuitle.nl/plusvergeven.html

woensdag 30 oktober 2013

De kracht van het verbonden hart.


In het holografisch universum bestaat onze fysieke werkelijkheid als een geprojecteerde werkelijkheid vanuit een bron van bewustzijn, welke buiten onze waarneembare dimensie ligt. De materiële werkelijkheid zoals wij die denken te kennen is een veld van leegte, deeltjes en golven, die verschijnen en verdwijnen, maar die door onze hersenen als een solide materie wordt weergegeven.

In het boek, het universum als een hologram, geschreven door Michael Talbot, wordt er een link gelegd tussen kwantum mechanische experimenten, als de basis voor de holografische hypothese, onafhankelijk van elkaar beschreven door de natuurkundige, David Bohm en de neurofysioloog Karl Pribram. Dit holografische model kan verklaringen geven voor het bestaan van veel parapsychologische verschijnselen, zoals telepathie. De bijna dood ervaringen (BDE’s) en reizen naar een coördinaat zonder lichamelijke verplaatsing.
Deze holografische voorstelling is geen gewoon hologram, zoals de 3D foto gemaakt met behulp van een laser, welke we kennen als plaatje op de bankpas, wat driedimensionaal lijkt, door er onder verschillende hoeken naar te kijken. Met het holografisch universum, wordt bedoeld dat het heelal zelf een hologram zou kunnen zijn. Vanuit de theorie der kwantummechanica en gravitatie, postuleerde de Utrechtse natuurkundige en Nobelprijswinnaar, Gerard ’t Hoofd de veronderstelling dat de driedimensionale wereld een beeld is van informatie dat in een tweedimensionale projectie kan worden opgeslagen.
Spiritueel gezien is het onze vrije keuze om geprojecteerd te worden in onze driedimensionale wereld en een aards leven te leiden. Dit leven is een ervaring, een levensles voor een bewustzijn die in een dimensie verblijft, waar de projectie vandaan komt. We blijven als geprojecteerde wezens verbonden met ons of met het primaire bewustzijn, dat ons energetisch laat leven en ons verward met het begrip leven na de dood, welke de terugkeer naar de bron benoemt. Toevalligheden in onze illusoire werkelijkheid zouden niet bestaan, omdat de gebeurtenissen welke wij ervaren zijn bedacht en niet at random plaatsvinden. Het menselijk lichaam wordt energetisch gezien, 14x per seconde opnieuw opgebouwd, pulserende materie, welke cyclisch wordt gedesintegreerd. Van chaotische energie tot geordende materie van iets naar niets, van leegte naar massa,van chaos naar orde.
In een holografisch universum zijn er geen grenzen aan de mate waarin we de structuur van de werkelijkheid kunnen veranderen. De werkelijkheid is denkbaar aanwezig of nog afwezig doordat de creativiteit van dit denken nog moet plaats vinden. Wat bedacht wordt is echter al aanwezig in het collectieve bewustzijn, waarbij de projectie van dit bewustzijn in alle dimensies de volledige informatie behoudt en alleen gedecodeerd moet worden om toegankelijk te zijn voor die entiteit welke qua trillingsfrequentie deze informatie kan ontvangen. Andersom wordt het kosmisch hologram van de stoffelijke wereld van moment tot moment uit het interferentiepatroon van energiegolven geschapen. (uit:het 8e Chakra)

Met de kracht van het verbonden hart wil ik inspelen op ons kosmische bewustzijn, het alles doordringende en altijd aanwezig zijnde deel van onszelf, de goddelijke energie, die transcendeert en heel de tijdruimte doordringt. In de geschiedenis van de oermens moet deze energie met een lagere trillingsfrequentie de verkenning van het menselijk bewustzijn opgang hebben gebracht. In de aardse geschiedenis zien we overeenkomstige symbolen en bouwwerken verspreid over de aarde en verbonden met dezelfde bron. De wetenschap en spiritualiteit hebben elkaar omarmd in het grensgebied van het allerkleinste. Deze verzoening van deze vroeger tegengestelde polen maakt het mogelijk dat we het bewustzijn niet proberen te lokaliseren op een omschreven plaats, maar dat het bewustzijn extradimensionaal, non lokaal aanwezig is. Dit bewustzijn kan zich overal tot expressie brengen als energie, wat zich weer kan manifesteren als golven. Het schept leven via alchemistische transmutaties en vernietigt leven door ontbinding. Wij kunnen als bewuste mensen de ware aard van ons bestaan ontdekken en de energetische verbondenheid uitdragen. Fenomenen als ufo’s, graancirkels en lichtbollen zijn misschien bedoeld om ons vertrouwd te maken met activiteiten van onbekende entiteiten. Of dit entiteiten zijn van buitenaardse planeten of vanuit onze aardse toekomst is binnen het kader van het holografische universum niet verschillend, want beiden zijn verbonden met het universeel bewustzijn.Alles wat wij kunnen waarnemen is met het bewustzijn verbonden.Binnen de ruimte-tijd is een gebeurtenis(ruimte-tijd positie)slechts een punt dat wordt gespecificeerd door tijd en plaats.Het interval tussen twee gebeurtenissen in de ruimte-tijd is afhankelijk van de hoedanigheid van de ruimte, indien deze ruimte zelf als meerdimensionaal kan worden omschreven.Binnen de verzameling van projecties zullen ruimte-tijd posities, onafhankelijk van de tijd kunnen samenvallen. Als we ons daadwerkelijk bewust worden van deze mogelijkheden, dan zal ons denken worden getransformeerd.Ons ego denken kan vervloeien met de oceaan van universeel bewustzijn.We zijn als entiteiten verbonden met een energetische bron. De ervaring van deze verbondenheid zal het gevoel van liefde gaan versterken als we de angst voor het nog onbekende en niet begrijpende kunnen vergeten. Deze kracht van het verbonden hart zal het mogelijk maken om deze sterke liefde te ervaren en met steeds meer medemensen te delen. Ik ben jij, jij bent mij en wij zijn zij met ons erbij.


J.J.v.Verre.


Literatuur:

-Het 8e Chakra, de transformerende kracht van het universele hart. Jude Currivan, uitgeverij Ankh-Hermes b.v. Deventer, ISBN 978 90 202 0078 2.
-The Holographic Universe, Michael Talbot,ISBN 0-06-016381-X.
-Het onzekerheidsprincipe,J.J.v.Verre,Spirituele filosofie,25-4-2012.
-Het Niets, J.J.v.Verre,Spirituele filosofie, 2-11-2001.
-Leven met chaos, J.J.v.Verre,Spirituele filosofie, 2-11-2007.
-Het holografische universum,http://www.forum.fok.nl/topic/1823939